GłównaRejestracjaZaloguj
KOŚCIÓŁ KAT .

PORTAL ANTYKLERYKALNY

Dobra pora doby! Gość | RSS
Menu

Kategorie
Z historii Kościoła [45]
Osiągnięcia i wyczyny Kościoła w Polsce [110]
Kościół kat. na świecie [35]
Religia (dział dla chrześcijan) [34]
Rozmaitości [18]

Translate
EnglishFrenchGermanItalianPortugueseRussianSpanish

Wyszukiwanie

Nowinki
  • 3 X 2015, Polska, Watykan.Coming aut inkwizytora Ksiądz Krzysztof Charamsa, pracujący w Kongregacji doktryny wiary (dawniej Inkwizycja) wyznał publicznie, że jest gejem. Obwinił też Kściół kat. o homofobię. Więcej...

  • Sierpień 2015. Polska Coraz mniej księżyDobra nowina: Systematycznie zmniejsza się w Polsce liczba nowych księży, każdego roku średnio o 9 procent.





  • Czat

    Logowanie


    Toplisty:
    Statystyka

    Jest nas tu: 1
    Gości: 1
    Użytkowników 0

    Jan Paweł II – Wielki?
    Główna » Artykuły » Kościół kat. na świecie

    Jan Paweł II – Wielki?

    Polskie media już za życia przypisały JPII  przydomek „Wielki”, a nawet nadawały  boski tytuł: "Ojciec Święty". Ukazuje się go jako postać niezwykłą, szczególną i mającą nadzwyczajne wręcz  zasługi dla państwa, narodu i Kościoła. Cóż, państwo  i naród są przez Kościół permanentnie zubażane.  Poniżej dowiedziemy, że obecny papież pogłębił  jedynie kryzys, w którym Kościół tkwi już od dawna.

    Karol Wojtyła objął rządy nad Kościołem w 13 lat po zakończeniu Soboru Watykańskiego II. Na soborze wydawało się, że Kościół porzuci drogę dyktatu i postawi na dialog. Niemal cud, tym bardziej że początek obrad i pierwsze projekty uchwał bynajmniej nie zapowiadały przewrotu. W trakcie obrad jednak nurt reformatorski przejął prowadzenie. Kościół nazwano Ludem Bożym, zaczęto częściej odwoływać się do Biblii, wielu sądziło, iż nadeszła upragniona „wiosna Kościoła”. Sobór okazał się jednak przedwiośniem pozornym, bo już Paweł VI przestraszył się skutków tego, co się wydarzyło i nie podjął dalszych reform. Nie krępował jednak poszukiwań teologicznych i pozostawił pewien zakres wolności. Tymczasem w Kościele nasilił się kryzys, którego początki sięgają czasów oświecenia. Ponad 1500-letnia instytucja traciła wpływy i wiernych, pustoszały kościoły.

    Takie były skutki nieuchronnej laicyzacji, rewolucji społecznej lat 60.  i poluzowania (m.in. likwidacja Indeksu Ksiąg Zakazanych) żelaznej dyscypliny, z jaką do tej pory kontrolowano umysły wiernych. Kręgi konserwatywne – nieufne bądź wręcz wrogie postanowieniom soboru  – o całe zło, czyli o upadek autorytetu duchownych, ograniczenie wpływów politycznych i dramatyczny spadek dochodów, oskarżyły reformatorów.

    Po zamordowaniu zbyt postępowego Jana Pawła I, wybrano człowieka związanego z Opus Dei, umiarkowanego konserwatystę, Karola Wojtyłę. Umiarkowanego – bo nie podzielał poglądów skrzydła skrajnie prawicowego skupionego wokół kardynała Marcela Lefebvre’a. Kardynał Wojtyła zdawał sobie sprawę, iż postulowany przez prawicowych jastrzębi powrót do „starych, dobrych czasów” – łacińskiej mszy i walki ze wszystkimi dookoła – jest utopią. Jawna kontrrewolucja doprowadziłaby do podziału i upadku potęgi Krk. Zdecydowano się więc na drogę pośrednią – udawano, że kontynuuje się dotychczasową politykę (stąd wybór imion poprzedników – Jan i Paweł), a jednocześnie włączono wszystkie możliwe hamulce.
     
    Papież Wojtyła niemal natychmiast po objęciu władzy zakneblował postępowych teologów, z największą gwiazdą tej dyscypliny – Hansem Küngiem, najwybitniejszym umysłem Soboru Watykańskiego II – na czele. Spacyfikował katolickie wydziały teologiczne, zdruzgotał najbardziej postępowy Kościół holenderski. W latach 80. przyszedł czas na rozprawę z marksizującą i propagującą powrót do apostolskiej prostoty teologią wyzwolenia w Ameryce Łacińskiej. Biskupów i kardynałów dobierał wśród „swoich”, często nie bacząc ani na prawo kanoniczne, ani na protesty wiernych. Co istotne – Jan Paweł II nigdy nie podjął dialogu z kościelną opozycją – wszak wszelkie badania wykazują, że większość spośród miliarda wiernych podziela raczej poglądy liberałów niż konserwatystów! Do końca wykorzystywał swoją absolutną władzę i pozycję, odmawiając jednocześnie spotkania z niezadowolonymi  i pokrzywdzonymi. Taki właśnie był z niego „człowiek dialogu” – rozmawiał tylko z tymi katolikami, którzy gotowi byli bić mu pokłony, całować po rękach i stawiać pomniki. Oto prawda  o dialogu wewnątrzkościelnym à la Jan Paweł II.
        
    Ten rodzaj dyktatury przyniósł jednak pewne efekty – wyższy kler jest na ogół grzeczny, teolodzy siedzą cicho, zastraszeni możliwością utraty pracy. Zapanował spokój.  A może raczej cisza...

    Na nieszczęście dla konserwatystów skończyły się już dawno czasy, kiedy można było przynależność do Kościoła nakazać administracyjnie. Wierni, widząc, że „wiosna Kościoła” uwiędła, zanim zaczęła na dobre rozkwitać, wyrazili swoją opinię... nogami.

    Panowanie Jana Pawła II to czas wielkiego odejścia od Krk.

    Gdzie szukają azylu byli katolicy? Po pierwsze, w ciągu trwania pontyfikatu JPII dziesiątki milionów katolików przeniosło się do Kościołów protestanckich, zwłaszcza ewangelicznych. Paradoksalne jest, że przyczyniły się do tego cieszące się sporym  zainteresowaniem katolickie ruchy odnowy biblijnej, a szczególnie Odnowa w Duchu Świętym (30–50 mln osób). Najczęściej uczestnicy Odnowy po kilku latach wytrwałego studiowania Pisma Świętego przekonują się, że katolicyzm jest doktrynalną pomyłką i odchodzą do zborów ewangelicznych lub zakładają nowe, tzw. wolne kościoły charyzmatyczne. Nawet w stosunkowo wiernej Kościołowi Polsce odnotowano w ciągu kilku ostatnich lat tysiące takich przypadków, z najbardziej spektakularnymi w Kielcach, Kaliszu i Wrocławiu, kiedy z Krk odchodziły kilkusetosobowe grupy na ogół młodych i dobrze wykształconych osób. Miliony odchodzą na skutek zetknięcia się z pracą misyjną Kościołów ewangelicznych i wyznań postprotestanckich, takich na przykład jak mormoni czy świadkowie Jehowy. W samej Ameryce Łacińskiej porzuca Kościół papieski około 4 mln katolików rocznie! W Polsce – do samych tylko świadków Jehowy odchodzi rocznie nie mniej niż 3 tys. poddanych JPII, czyli średnia parafia. W Afryce dużym zainteresowaniem cieszą się tzw. Kościoły afroamerykańskie, będące mieszanką chrześcijaństwa i tradycyjnych religii afrykańskich. Kościół stracił na ich rzecz w ostatnich latach przynajmniej kilka milionów członków. Doktryna tych Kościołów jest dla Afrykanów bardziej zrozumiała, a obrzędowość bliższa ich sercu.

    Dlaczego miliony porzucają katolicyzm i zmieniają wyznanie?

    Najważniejszym powodem jest poszukiwanie bardziej autentycznych przeżyć religijnych oraz rozczarowanie faktem, że doktryna katolicka i praktyka nie mają wiele wspólnego z autentycznym, pierwotnym chrześcijaństwem. Te rozczarowania łączą się  z przekonaniem, iż wiekowy Kościół w swej istocie jest niereformowalny, a butna postawa i samozadowolenie JPII tylko ich w tym przekonaniu utwierdza. Wiele osób, nazwijmy je delikatnie nieostrożnymi intelektualnie, odchodząc z Krk, pada ofiarą religijnej indoktrynacji – z ich mózgów wypłukuje się kościelne zabobony, ale nasącza nowymi, częstokroć jeszcze bardziej destrukcyjnymi niż katolickie. Znajdują nowych nieomylnych „papieży” i dają się wodzić za nos kolejnym pasterzom. Przychodzi to tym łatwiej, że społeczeństwa katolickie nie należą na ogół do tych dobrze wykształconych, a poziom wiedzy religijnej i biblijnej u ogromnej większości wiernych jest raczej żałosny. Kler wpada w tym przypadku we własne sidła  – trzymając ludzi przez pokolenia w ciemnocie i ucząc łatwowierności, traci poddanych, gdy ci na swej drodze spotykają sprytniejszych i sprawniejszych manipulatorów. 

    Wiele milionów katolików poddaje się także dobrowolnej laicyzacji i sekularyzacji. To zjawisko szczególnie często spotykane w Ameryce Północnej i Europie Zachodniej. Wierni rozluźniają lub zrywają kontakt z Kościołem, ponieważ są zniechęceni do wszelkich form zorganizowanej religijności. Sami budują swój światopogląd, nie widząc potrzeby wiązania się z żadną instytucją religijną. Zjawisko to narasta zwłaszcza wśród osób nie praktykujących lub praktykujących sporadycznie. Przypomnijmy, że takie osoby stanowią większość spośród miliarda katolików; zaledwie kilkanaście procent to prawowierni i regularnie praktykujący poddani JPII! I znów warto zauważyć, że nawet odsetek katolików praktykujących spadł o 50 proc. właśnie pod panowaniem Karola Wojtyły.

    Ludzie mają dość uczestniczenia w dziwacznych i niezrozumiałych dla nich rytuałach.

    Dla wielu uczestnictwo w mszy  – schematycznym obrzędzie, w którym grupa ludzi recytuje wyuczone partie tekstu i jak na komendę wykonuje rozmaite gesty – staje się śmiesznym, bezproduktywnym zajęciem. Dlaczego mają uczestniczyć w czymś, co ma się nijak do problemów ich codzienności i co w dodatku kończy się odchudzeniem portfela? Mało kto jest skłonny jeszcze wierzyć, że katolicki kler to nieomylny przekaziciel woli boskiej, tym bardziej że katolicy coraz częściej czytują Biblię, a tam o mszy  i wielu sakramentach jakoś cicho...

    Ludzie odchodzą. Widać to wyraźnie zwłaszcza w krajach niemieckojęzycznych, gdzie rzetelnie prowadzi się statystyki kościelne. W maleńkiej Austrii zaledwie w ciągu ostatniego dziesięciolecia odeszło przynajmniej 300 tys., czyli aż 5 proc. austriackich katolików! Wielu Niemców nie widzi potrzeby płacenia podatku na instytucję, na którą nie ma najmniejszego wpływu i która jest im duchowo i ideologicznie obca.

    We Francji, od pokoleń już nie praktykującej, w ostatnich latach zanika zwyczaj chrzczenia niemowląt, a prognozuje się, że do końca dekady liczba osób deklarujących się jako katolicy spadnie poniżej 50 proc. społeczeństwa! W zachodnich demokracjach ludzie coraz bardziej czują się podmiotami życia społecznego, mają silne poczucie własnej wartości. W tym kontekście Krk, twór żywcem przeniesiony ze średniowiecza, jest postrzegany jako ciało obce. Autorytarny styl rządów papieża Wojtyły nie przybliżał ludziom Kościoła – instytucji, w której wierni są od recytowania wyuczonych kwestii, klaskania i... płacenia. Część katolików czeka jeszcze cierpliwie, mając nadzieję na zmianę kursu pod rządami nowego papieża. Jeżeli ona nie nastąpi – zmierzch i marginalizacja Kościoła będą jeszcze bardziej oczywiste. Mimo że – paradoksalnie – instytucja Krk umacnia się politycznie, podporządkowując sobie
    inne wyznania.

    Jak w takim kontekście interpretować fakt, że liczba katolików globalnie rośnie?

    Ubytek dziesiątek milionów wiernych został zrównoważony przez wysoki przyrost naturalny w Ameryce Płd. i Afryce – tam mieszka przecież większość katolików. Ale ten biologiczny wymiar rozwoju Kościoła już się w zasadzie wyczerpał  – wszędzie na świecie wzrost demograficzny został wyhamowany, nawet
    w rodzinach katolickich, a Afryka została bardzo mocno dotknięta katastrofą AIDS. W Afryce procentowały misje katolickie wśród wyznawców religii tradycyjnych. Ale te rezerwy już się nieomal wyczerpały – zwyczajnie nie bardzo jest już kogo nawracać, bo ci, którzy skłonni byli porzucić wierzenia ojców, przeszli już na chrześcijaństwo lub islam. Nad Kościołem wiszą więc czarne chmury oraz wizja gwałtownego spadku liczby wiernych.

    Pontyfikat  JPII to także zastój w dialogu ekumenicznym.

    Nic już właściwie nie pozostało z entuzjazmu lat 60. i 70., kiedy Krk przestał (przynajmniej formalnie) wyzywać innych chrześcijan od „heretyków, schizmatyków”. Powołano dziesiątki komisji teologicznych, które rozmawiały ze swoimi odpowiednikami z niemal wszystkich nurtów chrześcijaństwa. Niestety, wieloletnie debaty nie przyniosły żadnych wymiernych skutków – wszystkie strony pozostały przy swoich opiniach, jeżeli nie liczyć wspólnej deklaracji luteran i katolików  o usprawiedliwieniu z wiary. Watykan nie ma zamiaru ustąpić z żadnego ze swych dogmatów. Nie przeszkadzało mu nawet to, iż także katoliccy teolodzy (np. Hans Küng) dowiedli, że dogmat o nieomylności papieża nie ma nic wspólnego z wiarą pierwszych chrześcijan i jest jedynie wynikiem procesów historycznych oraz owocem nienasyconej chciwości na władzę gospodarzy Watykanu.

    Papież nie miał zamiaru odwoływać czegokolwiek, a taka postawa sprawiała, że cel rozmów między Kościołami, czyli pełna i widzialna jedność Kościoła, był zaledwie pobożnym życzeniem. Najgorzej było i jest w dialogu z prawosławnymi, bo JPII nieoparł się pokusie wykorzystania słabości organizacyjnej prawosławnych – kiedy tylko wraz z upadkiem komunizmu nadarzyła się okazja, rozpoczął wielkie misje na Wschodzie.
    Przy okazji dochodziło do gorszących bijatyk, kiedy to poddani Wojtyły – grekokatolicy – siłą odbierali prawosławnym swoje dawne świątynie.W taki właśnie sposób na początku lat 90. katolicy zlikwidowali nieomal trzy prawosławne diecezje na terenach zachodniej Ukrainy. Papa zaakceptował taki stan rzeczy i nie rozdzierał szat z powodu religijnych zamieszek. Wartości – wartościami, a interes Kościoła jest ponad wszystko...

    Bardzo źle ma się także dialog z anglikanami i tradycyjnymi protestantami, którym zachowawczy Watykan nie chce wybaczyć święcenia kobiet oraz rozsądnego podejścia do kwestii moralnych, między innymi akceptacji związków homoseksualnych. W stosunkach z ewangelicznymi protestantami nigdy nie było najlepiej, bo oni nigdy Watykanowi nie ufali, ale sytuacja popsuła się jeszcze bardziej, kiedy papież w czasie swoich podróży do Ameryki Łacińskiej nazywał tamtejsze, dynamicznie rozwijające się kosztem Krk wspólnoty protestanckie – sektami. Karol Wojtyła wprowadził do posoborowego katolicyzmu „porządek”. Problem tylko w tym, że na dłuższą metę konserwatywne i autorytarne rządy mają zabójczy wpływ na instytucję Kościoła, coraz bardziej izolowanego i coraz mniej rozumianego nawet przez własnych wiernych.

    Takie są skutki ćwierćwiecza „dialogu” prowadzonego... z samym sobą. Dowodem niech będą  Światowe Dni Młodzieży w Toronto 2002. Przyjechali ci najwierniejsi, czyli najgłębiej zideologizowani działacze rozmaitych ruchów przykościelnych. Im nigdy nie przeszkodzą skandale nękające Kościół, ani papieska etyka oderwana od rzeczywistości. Zresztą... z miliarda osobników letnich bez problemu można zgromadzić setki tysięcy gorących.

    Tak wygląda prawda o wielkości i wyjątkowości  pontyfikatu, którą epatują przy każdej okazji polskie media. Zamiast rzeczowej dyskusji o rzeczywistym wpływie JPII na Kościół – uprawia się pustą i ogłupiającą fanfaronadę. Chyba że papież nie jest już przez media traktowany jak osoba, lecz jak rzecz,  a dokładnie lekarstwo. Wyidealizowany i rzekomo kochany przez wszystkich „nasz Papa” ma być lekiem na polskie kompleksy i brak poczucia narodowej wartości. Kiepskie to jednak remedium, bo zbudowane na kłamstwie – prędzej czy później odbije się nam przykrą czkawką. 

    Adam Cioch
    FiM 2004

    Podobne: Słońce Wadowic i świata - kilka faktów


    Kategoria: Kościół kat. na świecie | Dodane przez: ADM (08.11.2010)
    Wyświetleń: 775 | Tegi: JP2, JPII, Jan Paweł II | Ocena: 0.0/0
    Ogółem komentarzy: 0
    Tylko zarejestrowani Użytkownicy mogą komentować materiał
    [ Rejestracja | Login ]
    Prawa autorskie. Jeżeli obecność któregoś z materiałów na tym portalu narusza prawa autorskie, prosimy o kontakt. Materiały, co do których prawa autorskie zostaną udowodnione, będą, w razie wyrażenia takiego życzenia przez posiadacza praw, natychmiast usunięte.


    ***
    O UCoz:uCoz to świetny, znany i ceniony na całym świecie, mający bardzo wysoki pagerank serwer. Daje możliwość korzystania ze swoich usług w wielu językach. Polecamy! :)
    Copyleft Antykler © 2017
    Darmowy hosting uCoz