GłównaRejestracjaZaloguj
KOŚCIÓŁ KAT .

PORTAL ANTYKLERYKALNY

Dobra pora doby! Gość | RSS
Menu

Kategorie
Z historii Kościoła [45]
Osiągnięcia i wyczyny Kościoła w Polsce [110]
Kościół kat. na świecie [35]
Religia (dział dla chrześcijan) [34]
Rozmaitości [18]

Translate
EnglishFrenchGermanItalianPortugueseRussianSpanish

Wyszukiwanie

Nowinki
  • 3 X 2015, Polska, Watykan.Coming aut inkwizytora Ksiądz Krzysztof Charamsa, pracujący w Kongregacji doktryny wiary (dawniej Inkwizycja) wyznał publicznie, że jest gejem. Obwinił też Kściół kat. o homofobię. Więcej...

  • Sierpień 2015. Polska Coraz mniej księżyDobra nowina: Systematycznie zmniejsza się w Polsce liczba nowych księży, każdego roku średnio o 9 procent.





  • Czat

    Logowanie


    Toplisty:
    Statystyka

    Jest nas tu: 1
    Gości: 1
    Użytkowników 0

    Prawdziwa skała (Opoka)
    Główna » Artykuły » Religia (dział dla chrześcijan)

    PRAWDZIWA SKAŁA (OPOKA)

    „On im mówi: A wy za kogo mnie uważacie? A odpowiadając Szymon Piotr rzekł: Tyś jest Chrystus, Syn Boga żywego. (...). A Ja ci powiadam, że ty jesteś Piotr, i na tej opoce zbuduję Kościół mój, a bramy piekielne nie przemogą go” Mat. 16,15-16.18.
    Słowa „na tej opoce” są różnie interpretowane. Uważa się, że:
    — Piotr jest tą skałą,
    — wiara Piotra w Jezusa jako Mesjasza jest tą skałą,
    — sam Chrystus jest tą skałą.

    Na rzecz każdego z powyższych poglądów przytacza się przekonujące argumenty. Najlepszym sposobem określenia, co Chrystus miał na myśli wypowiadając te tajemnicze słowa, jest zbadanie, co w samym Piśmie Świętym oznaczał ten środek wyrazu dla żydowskich słuchaczy, szczególnie dla tych, którzy bezpośrednio słyszeli słowa Jezusa. Świadectwo pism uczniów Jezusa jest oczywiście ważniejsze od tego, jak rozumieli Jego słowa ludzie żyjący w ciągu wieków. Na szczęście, niektórzy z naocznych świadków tego zdarzenia (2 Piotra1,16; 1 Jana 1,1-3) pozostawili sprawozdanie, które jest jasne i jednoznaczne. Ze swojej strony Piotr, do którego cytowane we wstępie słowa zostały skierowane, z naciskiem stwierdza w swoim nauczaniu, że ową skałą jest sam Jezus (Dz.Ap. 4,8-12; 1 Piotra 2,4-8). Podobne wypowiedzi Jezusa znajdujemy u ewangelisty Mateusza (Mat. 21,42; Łuk. 20,17-18).

    ŚWIADECTWO PISMA ŚWIĘTEGO

    Od najwcześniejszych czasów symbol skały był przez Hebrajczyków odnoszony do Boga. Prorok starotestamentowy mówi o Mesjaszu jako potężnej skale i kosztownym, mocno ugruntowanym kamieniu węgielnym (patrz IZ. 32,2; 28,16). Paweł potwierdza, że Chrystus jest skałą, która prowadziła lud Boży w starożytnych czasach (1 Kor. 10,4; 5 Moj.. 32,4; 2 Sam. 22,32; PS. 18,32). Tak samo prawdy, których Jezus nauczał, są opoką, na której ludzie mogą budować bezpiecznie (patrz Mat. 7,24-25), gdyż On jest żywym Słowem, które stało się ciałem (patrz Jan 1,1.14; Mar. 8,38; Jan 3,34; 6,63.68; 17,8).

    Jezus Chrystus jest skałą naszego zbawienia (Ps. 95,1; 5 Moj. 32,4.15.18). Jedynie On jest fundamentem Kościoła, gdyż „fundamentu innego nikt nie może założyć oprócz tego, który jest założony, a którym jest Jezus Chrystus” (1 Kor. 3,11). „Nie ma w nikim innym zbawienia” (Dz. Ap. 4,12).

    Z fundamentem Kościoła, Jezusem Chrystusem blisko związani są apostołowie i prorocy (patrz Ef. 2,20). W tym samym sensie — w jakim Chrystus jest zarówno skałą, jak i kamieniem żywym, przez ludzi wprawdzie odrzuconym, lecz przez Boga wybranym — wszyscy, którzy wierzą w Niego, są kamieniami żywymi, budującymi się „w dom duchowy” (I Piotra 2,5), mocno spojonymi, rosnącymi „w przybytek święty w Panu” (Ef. 2,21). Jednak tylko Jezus jest zawsze skałą, na której opiera się cała budowla, gdyż bez Niego nie byłoby żadnego Kościoła.

    Wiara w Jezusa jako jedynego w swoim rodzaju Syna Bożego pozwala nam „stać się dziećmi Bożymi” (Jan 1,12; 1 Jan3,1-2). Świadomość, iż Chrystus jest rzeczywiście Synem Bożym, co Piotr dobitnie potwierdził przy tej okazji ( Mat. 16,16), jest kluczem do drzwi zbawienia. Jednak był to czysty przypadek, że Piotr jako pierwszy w zacytowanym na początku artykułu fragmencie wyznał swoją wiarę, przemawiając przy tym w imieniu wszystkich uczniów.

    WYPOWIEDZI WCZESNOCHRZEŚCIJAŃSKIE

    Augustyn (354-430), największy katolicki teolog pierwszych wieków istnienia chrześcijaństwa, pozostawia decyzji czytelników określenie, czy Chrystus miał na myśli siebie, czy też Piotra jako skałę (Sprostowania, i.21.1). Chryzostom, złotousty kaznodzieja, inny z ojców wczesnego Kościoła powszechnego, powiada, że Jezus obiecał założyć fundament Kościoła na wyznaniu wiary Piotra (a nie na Piotrze). Nazywa też Chrystusa prawdziwym fundamentem (Komentarz do Listu do Galacjan, rozdz. 1,1-3; Homilia do I Listu do Tymoteusza, nr XVIII, rozdz. 6,21).

    Euzebiusz, wczesny historyk Kościoła, cytuje Klemensa Aleksandryjskiego, który miał oświadczyć, iż Piotr, Jakub i Jan nie rywalizowali o przywództwo w zborze jerozolimskim, ale wybrali Jakuba Sprawiedliwego jako przywódcę: „Klemens w VI księdze swych
    «Zarysów» stwierdza, co następuje: powiada, że Piotr, Jakób i Jan po wniebowstąpieniu Zbawiciela o godności się nie ubiegali, chociaż Zbawiciel ich właśnie wyróżnił przed innymi, ale że Jakób «Sprawiedliwy» został wybrany biskupem jerozolimskim” (Euzebiusz z Cezarei, Historia kościelna.
    O męczennikach palestyńskich
    , II,1,3, Kraków 1993). Inni wcześni ojcowie Kościoła, tacy jak Hilary z Arles, nauczali podobnie.

    Jednak gdy zaczęto szukać biblijnego poparcia dla pretensji biskupa Rzymu do supremacji w Kościele chrześcijańskim, słowa Chrystusa wypowiedziane przy tej okazji wyrwano z kontekstu i zinterpretowano tak, iż to Piotr miał być skałą.

    Leon I był pierwszym rzymskim biskupem, który twierdził (około 445 roku), że jego władza pochodzi od Chrystusa przez Piotra. O tymże Leonie I znany historyk Kościoła, Kenneth Scott Latourette mówi: „Utrzymywał on, że w wyniku decyzji Chrystusa Piotr stał się skałą, fundamentem, strażnikiem królestwa niebios, mającym prawo związywania i rozwiązywania, którego postanowienia są zgodne z decyzjami niebiańskimi, i że przez papieża, jako jego następcę, Piotr nadal wykonuje zadanie, które zostało mu powierzone” (A History of Christianity, 1953, s. 186).

    Byłoby dziwne, gdyby Chrystus miał naprawdę coś takiego na myśli, gdyż ani Piotr, ani inni uczniowie Jezusa i chrześcijanie przez cztery kolejne stulecia nie odkryli tej domniemanej nauki. Jakże zdumiewające jest to, że biskup Rzymu odkrył takie znaczenie słów Chrystusa dopiero w piątym wieku, kiedy zaistniała potrzeba podparcia czymś jego papieskiego prymatu. Znaczenie przypisywane słowom Jezusa rzekomo potwierdzających prymat tak zwanych zastępców Piotra, biskupów Rzymu, jest całkowicie sprzeczne z nauczaniem Chrystusa, przekazanym Jego naśladowcom. „Nie pozwalajcie się nazywać Rabbi, bo jeden tylko jest — Nauczyciel wasz, Chrystus, a wy wszyscy jesteście braćmi. Nikogo też na ziemi nie nazywajcie ojcem swoim; albowiem jeden jest Ojciec wasz, Ten w niebie. Ani nie pozwalajcie się nazywać przewodnikami, gdyż jeden jest przewodnik wasz, Chrystus” (Mat. 23,8-10).

    Być może najlepszym dowodem na to, że Chrystus nie wyznaczył Piotra jako skały, na której zbuduje swój Kościół, jest fakt, iż nikt z tych, którzy wtedy słuchali Mistrza — także sam Piotr — nie zrozumiał w ten sposób Jego słów. Nie rozumiano ich tak, gdy On był jeszcze na ziemi, ani nigdy później. Gdyby Jezus uczynił Piotra przełożonym nad uczniami, nie kłóciliby się oni o to, kto z nich jest najważniejszy ( Łuk. 22,24; Mat. 18,1; Mar. 9,33-35).

    „PETRA” I „PETROS”

    Imię Piotr pochodzi od greckiego słowa „petros” (kamień), oznaczającego mały odłamek skały. Słowo „skała” w języku greckim to „petra”. Oznacza ono masyw skalny, wypiętrzoną skałę. Tak więc „petra” to wielka, utwierdzona i nieruchoma skała, podczas gdy „petros” to stosunkowo mały kamień.

    W jakim stopniu Chrystus mógł mieć na myśli tę różnicę i jak na nią wskazał, jest kwestią, której nie można ustalić jedynie za pomocą znaczenia tych słów, gdyż Jezus zapewne mówił po aramejsku, językiem używanym wówczas powszechnie w Palestynie.

    Greckie słowo „petros” niewątpliwie odpowiada aramejskiemu słowu „kefa” (kefas). Bardzo prawdopodobne jest, że słowo „petra” także jest tłumaczeniem aramejskiego „kefa”, choć możliwe, że Chrystus użył jakiegoś innego synonimu czy wyrażenia w tym języku, co znalazło odzwierciedlenie w wyraźnym zróżnicowaniu słów „petros” i „petra” dokonanym przez autorów ewangelii piszących w języku greckim. Wydaje się, że Jezus musiał wyraźnie zaznaczyć tę różnicę, gdyż w przeciwnym razie Mateusz, pisząc pod natchnieniem Ducha Świętego, nie dokonałby takiego zróżnicowania.

    Najwyraźniej „petros”, czyli mały kamień, nie może być fundamentem żadnej budowli, więc Jezus stwierdził po prostu, że nic mniejszego niż „petra”, czyli skała (opoka) nie może spełnić tej roli. Ten fakt jest jeszcze wyraźniej podkreślony w słowach Chrystusa zapisanych w Mat. 7,24: „Każdy więc, kto słucha tych słów moich i wykonuje je, będzie przyrównany do męża mądrego, który zbudował dom swój na opoce [petra]”. Jakakolwiek budowla wzniesiona na Piotrze, kamieniu, słabym i błądzącym człowieku — jak wyraźnie wynika ze sprawozdania ewangelicznego — jest faktycznie wznoszona na piasku (Mat. 7,27).

    Mirosław Chmiel


    Kategoria: Religia (dział dla chrześcijan) | Dodane przez: Eques (04.08.2010)
    Wyświetleń: 659 | Tegi: skała, Petra, petros, opoka, Piotr, sukcesja | Ocena: 0.0/0
    Ogółem komentarzy: 0
    Tylko zarejestrowani Użytkownicy mogą komentować materiał
    [ Rejestracja | Login ]
    Prawa autorskie. Jeżeli obecność któregoś z materiałów na tym portalu narusza prawa autorskie, prosimy o kontakt. Materiały, co do których prawa autorskie zostaną udowodnione, będą, w razie wyrażenia takiego życzenia przez posiadacza praw, natychmiast usunięte.


    ***
    O UCoz:uCoz to świetny, znany i ceniony na całym świecie, mający bardzo wysoki pagerank serwer. Daje możliwość korzystania ze swoich usług w wielu językach. Polecamy! :)
    Copyleft Antykler © 2017
    Darmowy hosting uCoz